نه در خیال، که رویاروی می بینم

سالیانی بارآور، که آغاز خواهم کرد

خانه ای آرام

و

اشتیاق پر صداقت تو

تا نخستین خواننده هر سرود تازه باشی

چرا که هر ترانه

فرزندیست که از نوازش دست های گرم تو

نطفه بسته است . . .

میزی و چراغی،

کاغذ های سپید و مداد های تراشیده و از پیش آماده شده

و بوسه ای

صله هر سروده نو

و تو ای جاذبه لطیف عطش

که، دشت خشک را دریا می کنی

حقیقتی فریبنده تر از دروغ

که اندیشه مرا

از تمامی آفرینش ها بارور می کند . . .

من و ما رو از یاد نبر

یا حق