شب سردي است ، و من افسرده.

راه دوري است ، و پايي خسته.

تيرگي هست و چراغي مرده.

مي كنم، تنها، از جاده عبور

دور ماندند ز من آدم ها.

سايه اي از سر ديوار گذشت ،

غمي افزود مرا بر غم ها.

فكر تاريكي و اين ويراني

بي خبر آمد تا با دل من

قصه ها ساز كند پنهاني.

نيست رنگي كه بگويد با من

اندكي صبر ، سحر نزديك است.

هر دم اين بانگ برآرم از دل :

واي ، اين شب چقدر تاريك است !

خنده اي كو كه به دل انگيزم ؟

قطره اي كو كه به دريا ريزم ؟

صخره اي كو كه بدان آويزم ؟

مثل اين است كه شب نمناك است.

ديگران را هم غم هست به دل ،

غم من ، ليك ، غمي غمناك است.